Πάνω απ΄ όλα υγεία!

Πάνω απ΄ όλα υγεία!

Και όλα θα γίνουν. Την υγεία μας να έχουμε και τα υπόλοιπα έρχονται. Όλα μπορείς να τα κάνεις αν έχεις υγεία, όλα όμως. Αν δεν έχεις, τα πράγματα είναι δύσκολα. Πάνω απ΄ όλα υγεία.

Είναι από τις πιο ειλικρινής ευχές. Από τις πιο καλοπροαίρετες, από αυτές που σπάνια βγαίνουν από το στόμα του άλλου τυπικά. Και πόσο απαραίτητο, πόσο πολύτιμο είναι να υπάρχει υγεία! Δεν χρειάζεται κανένας παραδείγματα για να καταλάβει τα προβλήματα που δημιουργεί η έλλειψή της. Είτε πρόκειται για χρόνιο, ανίατο πρόβλημα είτε για κάτι που με τη κατάλληλη προσοχή θα είναι περαστικό.

Γιατί και το περαστικό πρόβλημα είναι ταλαιπωρία. Από ενοχλητική, στη καλύτερη περίπτωση, μέχρι φριχτή ταλαιπωρία. Φαντάζεσαι δηλαδή μέσα σε όλα τα καλά και τα στραβά που σου συμβαίνουν, στον καθημερινό σου αγώνα επιβίωσης, ξαφνικά να σε χτυπήσει (ξύλο χτυπάμε, καρυδιάς και ποτέ να μη συμβεί) ένα κάτι; μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία, ένα κάτι όμως που να θέλει τη προσοχή σου και το ανάλογο τρέξιμο;

Ή, ακόμη χειρότερα (ή όχι χειρότερα; κρίνε και πες μου) εκεί που αρχίζει να στρώνει η ζωή σου, που έχεις κοπιάσει μάλιστα για να στρώσει, δεν σου έχει χαριστεί αυτό, έφτυσες αίμα για να το κερδίσεις. Εκεί λοιπόν που φαίνεται να αρχίζουν επιτέλους να πηγαίνουν όλα καλά, ή κάποια να πηγαίνουν καλά, τα βασικά τέλος πάντων να πηγαίνουν καλά, τσουπ! να έρθει το απρόσμενο; Θα το γράψω όπως το λέμε καθημερινά: Γκαντεμιά ρε φίλε. Ε ναι δηλαδή. Πρώτα τα άλλα, αγώνας με ένα προς ένα να τα στρώσεις, κι εκεί που λες επιτέλους, ανάσα, τώρα αυτό; Ε όχι. Τι έκανα στο σύμπαν, τι θέλει από μένα δηλαδή;

Μη τύχει. Είναι σκληρό να τύχει. Το ξέρουμε όλοι, κι ακόμη περισσότερο όσοι το έχουμε ζήσει.

Έτσι, θα φανεί παράξενο που καμιά φορά, μια τέτοια ευχή ακούγεται σε κάποιους πολύ σκληρή.

Εθνική ευχή νο 1

Καμιά φορά, σκέφτομαι ότι έχουμε ό,τι ευχόμαστε. Και μόνο αυτό.

Μέχρι πριν δυο δεκαετίες ευχόμασταν τα παιδιά μας να διοριστούν στο δημόσιο. Ναι, φυσικά, και να είναι ευτυχισμένα, να είναι καλοί άνθρωποι, να αγαπάνε και να αγαπιούνται, εννοείται, δεν το συζητώ. Αλλά μέχρι πριν δυο δεκαετίες, η ευχή μας ήταν το παιδί να διοριστεί στο δημόσιο.

Μη το παίρνεις προσωπικά. Δεν το λέω σε σένα, γιατί εκτός των άλλων δεν σε έχω γνωρίσει ακόμη. Αλλά θα συμφωνήσουμε ότι ως κοινωνία, η κατεύθυνσή μας ήταν αυτή. Δεν είχαμε πρόβλημα να αγανακτούμε με τον κάθε ανίκανο; αδιάφορο; που θαρρείς ότι μια ανώτερη δύναμη τον τοποθέτησε πίσω από το γκισέ με σκοπό να ταλαιπωρήσει εμάς. Ούτε όμως φωνάξαμε πχ ποτέ ένα εντάξει, φτάνει ως εδώ. Δεν θα ήταν κακό να φτιαχτεί ένα ακόμη τμήμα, πολλά ακόμη τμήματα Δημόσιας Διοίκησης (ή δημόσιας εξυπηρέτησης, ή Απόφοιτοι Υπάλληλοι Γκισέ Δημοσίου βρε αδελφέ, κάτι!) ώστε μόνο εκπαιδευμένοι που κέρδισαν τη θέση, να τη καταλαμβάνουν. Για την αξιοκρατία, όσο νόημα έχει να το πεις αυτό χωρίς να σε πιάσουν τα γέλια; Για τη καλύτερη εξυπηρέτησή μας; Ένα μέτρο όμως να υπάρχει, κάτι παραπάνω από το σημείωμα του βουλευτή.

Και αν θέλετε τη γνώμη μου (άσχετο αλλά λέμε τώρα), μέχρι ένα σημείο ορθώς ζητούσαμε ό,τι ζητούσαμε. Το βόλεμα είναι αυτό που με ενοχλεί, το δικαίωμα στην εργασία όμως και στην επαγγελματική αποκατάσταση δεν είναι κάτι που κακώς ζητούσαμε και από το κράτος να μεριμνήσει.

Αλλά πάμε παρακάτω.

Εθνική ευχή νο 2

Και όσο ήμασταν στο πανεπιστήμιο, ευχόμασταν, ζητούσαμε κι αγωνιζόμασταν για παιδεία για όλους. Εντάξει, ο 20ος αιώνας τελειώνει, οι κοινωνίες έγιναν πολύπλοκες και οι ανάγκες πολλές, δεν γίνεται να υπάρχει άνετη πρόσβαση μόνο μέχρι τη 2οβάθμια εκπαίδευση. Κάποιος που πριν ένα αιώνα κατείχε τις γνώσεις ενός σημερινού αποφοίτου λυκείου θα θεωρούταν σοφός, σήμερα μόνο από ευγένεια δεν λέγεται αγράμματος. Τα πράγματα έχουν αλλάξει, όλο και περισσότεροι πρέπει να εισάγονται στη 3οβάθμια εκπαίδευση.

Έλα μου όμως που αυτό ευχηθήκαμε, γι΄ αυτό αγωνιστήκαμε κι αυτό καταφέραμε! Όχι καλύτερη παιδεία, όχι μεγαλύτερη καλλιέργεια και σε καμία περίπτωση σφαιρική, καθολική γνώση. Τι, εγώ που θέλω να γίνω φιλόλογος να ξέρω μαθηματικά; και τι με νοιάζει να μάθω αρχαία, εγώ φυσικός θα σπουδάσω! Πτυχίο να βρούμε δουλειά, και μη μας κόβετε για ψύλλου πήδημα,δώστε το πτυχίο να τελειώνουμε!

Και άλλη παρένθεση εδώ. Και πάλι, δεν ήταν καθόλου άτοπες κάποιες τέτοιες φωνές, για λόγους που ίσως πούμε κάποια άλλη στιγμή. Αν κολλάνε στην ιστορία μας βέβαια. Η κάθε εποχή είχε τα δικά της χαρακτηριστικά και ο λόγος που κάποια πράγματα κοιταγμένα από το σήμερα φαίνονται άδικα, είναι πως το σήμερα είναι πια πολύ μακριά, και οι λεπτομέρειες που τότε είχαν την αξία τους δεν φαίνονται. Αλλά να γυρίσουμε στην ουσία πάλι.

Ευχηθήκαμε τελικά λοιπόν μεγαλύτερη πρόσβαση. Χωρίς άλλες λεπτομέρειες, και τη πετύχαμε. Αλλά δεν θα με πείτε εξαιρετικά κακό αν αρχίσω να ψελλίζω κάτι για αμόρφωτους πτυχιούχους κτλ, εντάξει;

Εθνική ευχή νο 147

Ο λόγος που δεν συνεχίζω το κατάλογο δεν είναι μόνο ότι ήδη ήμαστε εκτός θέματος. Σκέψεις ξεδιπλώνουμε εξ΄ άλλου και μπορούμε αν ταιριάζει να περνάμε από το ένα θέμα στο άλλο – λέμε τώρα. Το “φτάνει τόσο” μπήκε για άλλο, πιο σοβαρό λόγο.

Δείτε: έχω πεταχτεί σε δύο θέματα μόνο, και ήδη έχουν βρεθεί ένα σωρό πράγματα για τα οποία θα θέλατε να πείτε ένα “Κάτσε. Ναι δεν λέω, αλλά…”. Και άδικο δεν έχετε. Τα παραπάνω δεν είναι παρά κάποιες σκέψεις, και να σας πω; δεν θα τις έλεγα βλαμμένες σκέψεις (δικές μου σκέψεις είναι βρε, τι θέλετε, να τις πω βλαμμένες;) αλλά σε κάθε περίπτωση είναι το λιγότερο συζητήσιμες. Το κάθε κομμάτι από αυτές θα μπορούσε να συζητηθεί για ώρες, και μακάρι να μπορούσαμε ως σύνολο να κάνουμε κάτι τέτοιο. Μπορεί και να βγαίναμε καλύτεροι από όλο αυτό.

Δεν θα ευτελίσω  λοιπόν άλλο τέτοια (σοβαρότατα ίσως) θέματα με μια απλή υποσημείωση, οπότε ξαναγυρνάμε στο βασικό μας θέμα.

Πάνω απ΄ όλα υγεία;

Βία, είναι να είσαι 55 χρονών άνεργος χωρίς ελπίδα να βρεις δουλειά.

Ή κάπως έτσι. Κλεμμένο, το είδα κάπου στο ίντερνετ και μου άρεσε. Να είσαι 55, προσφέροντας τις μέχρι τώρα χρήσιμες υπηρεσίες σου κάπου, όπου δεν τις χρειάζεται πια κανείς. Όχι γιατί δεν τους κάνεις εσύ, αλλά γιατί δεν χρειάζονται το αντικείμενό σου. Ή, αν το χρειάζονται κάπου αλλού, να προτιμήσουν (“προφανώς”) κάποιον μικρότερο να το αναλάβει.

Να περιμένεις να χτυπήσει το τηλέφωνο ή να κάνει το μπιμπ η ειδοποίηση από τα μέιλ. Ξέρεις, από εκεί που έστειλες το βιογραφικό για τη θέση αποθηκάριου, πωλητή για το ταμείο ή κάτι τέτοιο. Εκεί που έξυπνα κι επιμελώς φρόντισες να κρύψεις τα “απόφοιτος τάδε τμήματος πανεπιστημίου δείνα” κτλ, και που ως εργασιακή εμπειρία έβαλες τη πληθώρα εργασιών που είχες κάνει ως φοιτητής ή τα επόμενα χρόνια, μέχρι να βρεις τη “κανονική” δουλειά. Αλλά δεν είναι μόνο το “καλά, και τι έκανε αυτός ο άνθρωπος από τότε μέχρι τα πενηνταπέντε του”; Κάποιο καλό ψέμα θα βρεις για να καλύψεις αυτό το κενό. Είναι όμως εκείνο το ρημάδι το 55 (ή όσο) που δεν σβήνεται και που γεμίζει το μπιπ με ένα σωρό ευγενικές απαντήσεις.

Και αν είσαι τυχερός και είσαι μόνος σου, έχεις φορτωθεί μόνο εσύ το άγχος της απουσίας ελπίδας. Αν είσαι άτυχος όμως κι έχεις οικογένεια, αν υπάρχουν παιδιά; (βρε ακούσατε, διαβάσατε καλά; αν είσαι άτυχος κι έχεις οικογένεια!) Τώρα τι, να γράψω για το παιδί που είναι 8 χρονών και λέει “μπαμπά, θέλω ποδήλατο”; ή για το παιδί που είναι 16, και δεν πρόκειται να βάλει στο στόμα του τη φράση “θα ξεκινήσουμε φέτος φροντιστήριο”; Δεν πρόκειται να πει, επειδή ξέρει, και δεν μπορείς να το αντέξεις το ότι δεν το λέει. Δεν θα κάνει πια μάθημα με τον αγαπημένο του καθηγητή αλλά δεν θα το ζητήσει, και δεν θα μάθεις ποτέ το κόστος γι΄ αυτό.

Όμως πάνω απ΄ όλα, υγεία. Την υγεία σου να έχεις και όλα θα γίνουν.

Και μείναμε με τη καλή μας την υγεία

Πάνω απ΄ όλα. Για όσο θα μείνει, γιατί θα συμφωνήσουμε ότι σε τέτοιες ή παρόμοιες σαν τις παραπάνω συνθήκες, δύσκολα θα μείνει. Για να μπορούν όλα τα άλλα να γίνουν, όχι για τίποτε άλλο.

Δεν ξέρω αν επίσης θα συμφωνήσουμε με το ότι άνετα ο παραπάνω άνθρωπος θα άλλαζε τη καλή του την υγεία με τη δυνατότητα να πει “που θα πας φροντιστήριο φέτος; όποτε είναι πες, να πάμε να γραφτούμε”. Δεν ξέρω, μπορούμε όμως να τον ρωτήσουμε να μας πει. Κάπου γύρω μας βρίσκεται, πιθανόν να είναι ο φίλος που έχει χαθεί και δεν τον βλέπουμε εδώ και καιρό. Ή ο συγγενής που δεν έρχεται και πολύ συχνά πια στους γάμους και τις συγκεντρώσεις. Να τον ρωτήσουμε.

Αλλά να μωρέ.

Όταν τον δεις, μη του πεις ” πάνω απ΄ όλα υγεία και όλα θα γίνουν”. Γιατί μπορεί ήδη να τα έχει προσπαθήσει όλα. Να έχει κάνει ό,τι μπορεί, ακόμη και περισσότερα από όσα νόμιζε ότι μπορεί. Μη του πεις ότι όλα θα γίνουν, γιατί δεν το ξέρεις. Και ούτε μπορείς να του το υποσχεθείς.

Αν δεν μπορείς αλλιώς, άφησέ τον να συνεχίσει να προσπαθεί. Κι να του ευχηθείς να καταφέρει ό,τι χρειάζεται.

Γιατί ξέρεις τι; όλοι μας το αξίζουμε. Ακόμη κι αυτός.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *