Εθνική Ομάδα Μαθηματικών – 60η διεθνής μαθηματική ολυμπιάδα 2019

Εθνική Ομάδα Μαθηματικών – 60η διεθνής μαθηματική ολυμπιάδα 2019

Η αφορμή είναι η 60η διεθνής μαθηματική ολυμπιάδα, καθώς και η είδηση ότι η ελληνική εθνική ομάδα των μαθηματικών δίνει σήμερα και αύριο (16 κ΄ 17 Ιουλίου) τον δικό της αγώνα. Η αιτία είναι λίγο γενικότερη. Και ως είθισται, η ιστορία ξεκινάει από κάπου αλλού.

Ένα δύσκολο πρόβλημα

Στη διεθνή μαθηματική ολυμπιάδα του 1986 (αν θυμάμαι καλά) που πραγματοποιήθηκε Σίνδεϋ, η επιτροπή θεμάτων έφτιαξε ένα πρόβλημα. Ένα υπέροχο, πανέμορφο μαθηματικό πρόβλημα. Δύσκολο μεν, ανυπέρβλητης ομορφιάς δε που η κομψότητά του προκάλεσε ενθουσιασμό στα μέλη της. Το πρόβλημα αφορούσε το πεδίο των πιθανοτήτων, και για να ελέγξει η επιτροπή τη εγκυρότητά του και να αποτρέψει το ενδεχόμενο οποιουδήποτε σφάλματος στη διατύπωση ή την ύπαρξη κάποιας εξαιρετικά απλής λύσης που να μην έχει πέσει στην αντίληψη των μελών της, έκανε το εξής.

Έστειλε το πρόβλημα στους έξι καλύτερους πιθανοθεωρητικούς των μεγαλύτερων πανεπιστημίων της Αυστραλίας. Με ευγενικές επιστολές, τους ζήτησε να ελέγξουν τόσο το ίδιο το πρόβλημα όσο και τον απαιτούμενο – κατά τη κρίση τους – χρόνο που θα απαιτούσε η επίλυσή του από τους συμμετέχοντες στον διαγωνισμό. Και ανέμεναν την απάντηση των ειδικών στις πιθανότητες.

Κανένας από τους πανεπιστημιακούς δεν κατάφερε να λύσει το πρόβλημα.

Παρ΄ όλα αυτά κι έπειτα από αρκετούς ακόμη ελέγχους, η επιτροπή αποφάσισε να συμπεριλάβει το πρόβλημα στον επερχόμενο διαγωνισμό. Στα αποτελέσματα του διαγωνισμού, διαπιστώθηκε ότι έντεκα μαθητές έλυσαν το πρόβλημα. Οι τέσσερις μάλιστα από αυτούς κατόρθωσαν να δώσουν πλήρη αναλυτική λύση, παρά το πιεσμένο χρόνο της εξέτασης.

Εθνική υπερηφάνεια

Κοιτάζοντας τη σύνθεση της φετινής Ολυμπιακής Ομάδας, το πρώτο που μου πέρασε από το μυαλό ήταν το εξής. “Ωραία. Δυνατά παιδιά, ωραία μυαλά. Μπορεί να τα πάνε καλύτερα από πέρυσι. Αλλά δεν πλησιάζει καν την ομάδα του 2017″…

Ξέρετε πως γίνεται τώρα. Η Εθνική μας υπερηφάνεια απαιτεί – από τους άλλους πάντα – μόνο το καλύτερο. Το ιδανικό, το τέλειο, ενώ οτιδήποτε λιγότερο από τη κορυφή  το θεωρεί λίγο. 14η θέση; μπλιαχ. Ντροπή, ρεζίλι μας έκαναν. Και τους έστειλαν εκεί με δικά μας έξοδα; Γι΄ αυτό η Ελλάδα δεν πηγαίνει μπροστά, και άλλες τέτοιες ομορφιές.

Όχι, δεν έφτασα μέχρι εκεί, και για να ξέρετε γενικά δεν με κάνουν να αισθάνομαι περήφανος οι εθνικές πρωτιές. Θα νιώσω περήφανος για κάτι που πέτυχα εγώ, αν αυτό το κάτι αξίζει, θα νιώσω ίσως ένα σκίρτημα για κάτι που κατάφερε ένα μέλος της οικογένειάς μου ή κάποιος που μεγαλώσαμε μαζί, κάποιος που ξοδέψαμε μαζί το χρόνο μας και μάθαμε στις ίδιες αξίες. Θα πω επίσης μπράβο σε κάποιον που κατάφερε κάτι καλό για τον εαυτό του, θα το φωνάξω πιο δυνατά το μπράβο αν αυτό το κάτι είναι καλό και για τους συνανθρώπους του, αλλά δεν θα νιώσω περήφανος. Ή άντε, μπροστά σε κάτι σπουδαίο, θα νιώσω περήφανος που είμαι άνθρωπος και που εμείς οι άνθρωποι μπορούμε κάποιες φορές να πετύχουμε κάτι σπουδαίο.

Και σε καμία περίπτωση δεν θα νιώσω υπερήφανος ή θα πω μπράβο σε ένα μισάνθρωπο ρατσιστή, επειδή ίσως πηδάει μακρύτερα από άλλους ανθρώπους. Ή σε κάποιο που δεν θα δείξει κανέναν ενδοιασμό να χρησιμοποιήσει πλάγιους τρόπους για να ικανοποιήσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες, βάζοντας το προπέτασμα ότι όλα γίνονται “για το καλό της χώρας”.

Γιατί, ξέρετε, ναι. Ωραίο το σκίρτημα, η χαρά της νίκης και ο πανηγυρισμός. Αλλά, λέω εγώ τώρα, νομίζω πως είμαστε καλύτεροι από αυτό που προβάλλεται σαν το καλύτερο, και δεν έχουμε ανάγκη από τη χειρότερη πλευρά μας για να αναδείξουμε κάτι που θα μας ξεχωρίσει.

Αλλά ναι. Ωραία τα λέω, όμως το πρώτο που μου ήρθε είναι το παραπάνω – διαβάστε πάλι τη πρώτη πρόταση της ενότητας. Ντροπή αλλά τι να κάνουμε, αυτό σκέφτηκα.

Εθνική Ομάδα Μαθηματικών

Αμέσως μετά θυμήθηκα την ιστορία του ’86 που περιέγραψα στην αρχή, και άρχισα – ακόμη μια φορά – να σκέφτομαι τα εξής.

Μιλάμε για μαθηματική ολυμπιάδα.

Αναφερόμαστε στα μεγαλύτερα μυαλά του κόσμου. Και σε όσον αφορά την Ελληνική εθνική ομάδα μαθηματικών, στα καλύτερα μυαλά της Ελλάδας. Δεν ξέρω αν μπορώ να αναλογιστώ τι ευφυΐα χρειάζεται για να μπορέσει κάποιος να βρεθεί έστω και υποψήφιος για μια τέτοια λίστα. Και επίσης, μόνο μικρή ιδέα μπορώ να έχω για το τι δουλειά απαιτείται για να κριθεί έστω και κατάλληλος για να διαγωνιστεί. Αλλά μπροστά σε αυτούς που έχουν κάνει μακροβούτια κι εξερευνούν τους ωκεανούς της σκέψης, όταν εμείς οι υπόλοιποι στη καλύτερη περίπτωση μόνο τα πόδια μας μπορέσαμε να πλατσουρίσουμε, δεν μπορεί παρά να με πιάνει δέος.

Να… Την ώρα που προσπαθώ να βάλω κάποιες λέξεις στη σειρά, την ίδια ίσως χρονική στιγμή, οι 6 “δικοί μας” ακολουθούν τα δαιδαλώδη μονοπάτια της σκέψης τους προσπαθώντας να βρουν τα νήματα που θα τους οδηγήσουν από τους μαθηματικούς λαβύρινθους στις χρυσές ακρογιαλιές της Ιθάκης τους. Κύριοι (και κυρία), η σκέψη μου μαζί σας. Με απόλυτο σεβασμό και δέος.

Τι κάνουν;

Όπως γράφτηκε και αλλού, δεν κλωτσάνε τη μπάλα. Ούτε τη πετάνε, ούτε καν ασχολούνται με αυτή.

Δεν προσπαθούν “να επιβιώσουν” σε άγρια περιβάλλοντα έχοντας μια ομάδα ειδικών να προσέχει μη πάθει κανείς τους τίποτα.

Δεν επιδιώκουν να φτιάξουν το μοναδικό γκρουμέ πιάτο που να ικανοποιήσει τον ουρανίσκο κάποιας προσβλητικής κριτικής επιτροπής.

Και ούτε προετοιμάζονται να παρουσιάσουν τις τελευταίες λέξεις (ή φράσεις, πάντως με τίποτε ολοκληρωμένες προτάσεις) της μόδας.

Απλά σκέφτονται.

Σκέφτονται και λύνουν περίπλοκα μαθηματικά προβλήματα. Με την εργασία τους στο μέλλον, θα ωθήσουν το σύνολο της συλλογικής μας διάνοιας ένα κλικ υψηλότερα. Αλλά για την ώρα, απλώς διαγωνίζονται.

Και πάλι τα σέβη μου. Καλή σας τύχη ρε μάγκες!

60η μαθηματική ολυμπιάδα - Ελληνική Εθνική ομάδα μαθηματικών

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *