Διηγήματα

Διηγήματα

Μας αρέσει να διαβάζουμε. Όπως είχε πει πριν χρόνια μια φίλη, μας αρέσει να διαβάζουμε ό,τι να ναι. Όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε, ακόμη και το κατάλογο του σουβλατζίδικου. Το πίνακα με τα δρομολόγια στο μετρό, το πιο βαρετό φυλλάδιο με τις επιδοτήσεις στη τράπεζα, όταν υπάρχει αφορμή διαβάζουμε.

Επίσης γράφουμε. Όχι όλοι, κάποιοι. Εγώ τουλάχιστον γράφω. Όχι μόνο άρθρα, όχι σκέψεις όχι ημερολόγιο, κατά καιρούς έχω κάτσει κι έχω γράψει διηγήματα ή και μυθιστορήματα. Ένα μάλιστα έχει εκδοθεί, δεν θα σας πω όμως πιο. Κάποια άλλα δεν έχουν δημοσιευτεί πουθενά, έτσι εδώ είναι ένας καλός χώρος να επικοινωνήσουν κι αυτά.

Άσχετο

Σε ένα ντοκιμαντέρ για τη τέχνη και την ιστορία της, ο David Attenborough περιέγραφε κάτι που μου είχε κάνει εντύπωση. Παρά τα φαινόμενα, το “φυσικό”, η περιγραφή του κόσμου όπως είναι, δεν αποτελεί μορφή τέχνης. Αυτό που αντικατοπτρίζεται στις περισσότερες μορφές τέχνης είναι το υπερφυσικό, καθώς και ο κόσμος όπως θα θέλαμε να είναι. Μας γοητεύει ακόμη και σήμερα η “τελειότητα” της απεικόνισης του σώματος στα αρχαιοελληνικά αγάλματα; Σουπράιζ. Δεν υπάρχει καμία τελειότητα. Οι αναλογίες σε όλα τα μνημεία αυτά δεν είναι “φυσικές”, δεν αντιστοιχούν σε ανθρώπινες αναλογίες. Τα αγάλματα είναι λίγο πιο “τέλεια” απ΄ ό,τι θα μπορούσε να είναι ποτέ ένα ανθρώπινο σώμα, αρκετά για να μοιάζει φυσικό, αλλά και να μη μπορεί να υπάρξει ποτέ στη πραγματικότητα. Οι αναλογίες τους είναι τέτοιες, που δεν θα μπορούσαν να σταθούν σε ένα πραγματικό σώμα. Αυτό το υπερ-φυσικό τελικά είναι αυτό που μας συναρπάζει, που κάνει τα μνημεία αυτά να αποτελούν τέχνη.

Και να το πω αλλιώς, γιατί η Μπάρμπι και ο Τζον-Τζον έγιναν ανάρπαστα;

Που θέλω να καταλήξω όμως. Για κάποιο λόγο, ίσως για τους παραπάνω λόγο ίσως και όχι, πάντα με συνέπαιρναν οι “μη πραγματικές” ιστορίες. Η επιστημονική φαντασία ήταν ο αγαπημένος μου χώρος, ενώ ιστορίες που είχαν στηθεί σε ολοκληρωτικά δομημένους φανταστικούς χώρους – όπως πχ του Tolkin – επίσης με γοήτευαν. Ενώ μεγάλο μέρος του αναγνωστικού μου χρόνου, σε όσον αφορά τουλάχιστον τα μυθιστορήματα, κάλυπταν το λεγόμενο Ιστορικό Μυθιστόρημα. Ίσως επειδή συνέβαινε “κάπου αλλού”, εκτός του απτού τόπου και χρόνου που ζούμε τώρα.

Το ωραίο σε όλο αυτό, είναι πως αυτά τα είδη κάλυπταν μια διττή παρουσίαση. Αφ΄ ενός έπλαθαν φανταστικούς χαρακτήρες με συμπεριφορές πέρα από τα ανθρώπινα, αφ΄ ετέρου άφηναν πάντα αρκετό χώρο για να παρουσιάσουν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες όπως είναι.

Αυτή η αλληγορία, το να φτιάχνεις κάτι φανταστικό και να μπορείς σε αυτό να δεις εσένα, το διπλανό σου και όλους εμάς μαζί, με έχει τραβήξει σε ό,τι γράφω. Αρκετά συχνά οι κόσμοι μου είναι φανταστικοί, πολλές φορές “κλεμμένοι” από άλλους συγγραφείς, και αυτό μόνο και μόνο για το ωραίο, τον παραλληλισμό, την αίσθηση ότι αφού έχουν γράψει κι άλλοι γι΄ αυτά, τότε δεν μπορεί, θα υπάρχουν. Οι ιστορίες είναι συνήθως από ελαφριές μέχρι χαζοχαρούμενες, κάποιες φορές γραμμένες “γιατί έτσι”, και ίσως, κάποιες άλλες, να έχουν κάτι να πουν.

Γράψε κι εσύ. Μπορείς!

Όπως και να χει, εδώ υπάρχει χώρος και για διηγήματα. Όχι μόνο δικά μου, όχι μόνο φανταστικά. Αν έχεις γράψει κάτι, οτιδήποτε για οποιοδήποτε θέμα, ή αν έχεις κάτι να πεις και δεν έχεις που να το πεις, μόλις βρήκες το χώρο σου. Απλά μπες και γράψε το. Οι καλοί (άνθρωποι) χωράνε παντού.

Καλός δεν είσαι;

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *